یک عاشقانه آرام...

آخرین روزهای آبان نود و پنج بود؛ روزی که آخرین گزارش خبری همسرش «محسن خزایی» از سوریه پخش شد؛ همان روزی که گزارشش را ندید اما زیرنویس خبر شهادتش در قاب چشمانش نشست. همان روزی که وقتی خبر شهادتش را شنید، باور نکرد. باور نکرد تا وقتی که شماره‌اش را گرفت اما ارتباط‌شان مثل همیشه وصل نشد و محسن مثل همیشه روی خطش نیامد... . همان روزی که بالاخره پاهایش سست شد اما مقاوم ایستاد. و حالا آخرین روزهای آبان چهارصد و دو است؛ درست هفت سال بعد؛ روزی که ما مهمانش شدیم. در مشهد، کوچه شهید محسن خزایی و خانه‌ای که در چند قدمی حرم امام رضا(ع) جا خوش کرده است. تا چشم کار می‌کند اینجا پر از نشانه است؛ نشانه‌هایی که خبر از جای خالی مرد خانه را می‌دهند؛ گوشه به گوشه، وجب به وجب! از قاب عکس‌ها بگیر تا مدال‌ها و تندیس‌های و یادبودهای رنگارنگی که جای جای خانه را پر کرده است. مجسم‌ترین نشانه اما «زینب» است. دختری که هنگام شهادت بابا فقط سه سال داشت و حالا برای خودش خانمی شده است. همراهی و گفت‌وگو با «مریم رخشانی»؛ همسر خبرنگار شهید محسن خزایی در حالی اتفاق افتاد که او در سفر یک روزه ما از اصفهان به مشهد، ساعاتی میزبان‌مان شد تا راوی عاشقانه‌ی آرام‌اش باشد؛ از شروع تا پایان!